خشت438:عیادت بی ریا

"بسم الله الرحمن الرحیم"

وقـتـى بـه عـيـادت بـيـمـارى مى رويد،روى چه انگيزه اى است؟آيا از ترس گلايه هاى بـعدى او و خانوادۀ او است؟يا اينكه چون همسايه و آشناست و فردا چشم در چشم هم خواهيد انداخت؟يا چون رئيس و مسؤول است؟يا براى خدا؟

البـتـه دلجـويـى از يـك بـيـمار و خانواده اش يا رعايت حقّ همسايگى و حقّ رئيس،جاى خود دارد،ولى آيـا شـده كه جعبۀ شيرينى يا پاكت ميوه اى بگيريد و به عيادت بيمارانى در بـيـمـارسـتـان ها برويد كه كسى را ندارند و شما را هم نمى شناسند؟در ايام جنگ،بعضي ها بـه ديدار و عيادت رزمندگان مجروح مى رفتند كه در شهرستان هايى دور از بستگان خود تـحـت درمان بودند،بى آنكه سابقۀ آشنايى با مجروحان ِجنگى داشته باشند،تنها به خاطر خدا و انجام وظيفه دينى و انسانى.

ايـن كـار،بس عظيم است و الهى!و مایۀ آسانى حساب خداوند در قيامت مى گردد.در حديث قدسى آمده است:

«هركس در راه من(به خاطر خدا) مؤمنى را عيادت كند،مرا عيادت كرده است.»

در حـديـث اسـت كه روز قيامت،پروردگار به بنى آدم خطاب مى كند:مريض شدم چرا به عـيادتم نيامدى؟مى گويد:خدايا!تو پروردگار جهانیانی،چگونه به عيادت تو مى آمدم؟پـاسـخ مـى شـنـود:فلان بنده ام بيمار شد و از او عيادت نكردى!مگر نمى دانستى كه اگر به عيادتش مى رفتى،مرا نزد او مى يافتى؟

به علاوه،عيادت بيمار،انسان را به ياد قيامت مى اندازد و او را متوجّه نعمت تندرستى مى سـازد و زمـيـنـه سـاز شـكـر بـه خـاطـر سـلامـتـى مـى گـردد.از رسول خدا(صلى الله عليه و آله و سلم) روايت شده است كه:به عيادت بيمار و تشييع جنازه برويد،كه شما را به ياد آخرت مى اندازد.

(اخلاق معاشرت)

"اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم"