"بسم الله الرحمن الرحیم"

پایگاه اطلاع رسانی مقام معظم رهبری به مناسبت ولادت امام رضا(ع)،بیاناتی از رهبری معظم انقلاب را در دیدار با جمعی از پاسداران سپاه انقلاب اسلامی که تاکنون منتشر نشده بود را منتشر کرده است.

متن کامل بیانات رهبری درباره «ادب زیارت» به شرح ذیل است:

اوّلاً خداوند زیارت های شما را قبول کند و قبولی زیارت هم معنایش این است که آن فیضی که از ملاقات این ولیّ خدا به ملاقاتکننده می رسد،آن فیض به شما برسد؛این معنای قبولی زیارت است.اگر بخواهید این فیض به شما برسد،شرط اول این است که با حضرت «ملاقات» کنید،یعنی رفتن ِحرم و آمدن،صِرف رفتن به یک مکان و بیرون آمدن نباشد؛آنجا یک موجودی و یک روح والایی حضور دارد؛به این حضور توجه کنید؛ولو حالا شما آن شخص زیارت شده را -یعنی آن کسی که می خواهید با او ملاقات کنید- به چشم نمی بینید،اما «به چشم دیدن» که لازمه ملاقات نیست؛او هست و سخن شما را می شنود،حضور و شخص شما را می بیند،با او حرف بزنید؛این شد زیارت.زیارت یعنی همین ملاقات.ما وقتی سراغ شما و خانه شما می آییم،[در واقع] آمده ایم به زیارت شما؛معنای زیارت این است.خب انسان وقتی به ملاقات کسی می رود،با او احوال پرسی و به او سلام می کند؛همین،در ملاقات روح مطهر ائمه(ع) و اولیاء الهی [هم] لازم است؛باید رفت،سلام کرد،عرض ادب کرد.

اگر فارسیم،اگر تُرکیم،اگر گیلکیم،هر چه هستیم-حرف بزنیم

زیارت به هر زبانی هم میشود؛[اگر] به همین زبان معمولی خودمان -اگر فارسیم،اگر تُرکیم،اگر گیلکیم،هر چه هستیم- حرف بزنیم،این آداب ملاقات و زیارت صورت گرفته است،البته اگر بخواهیم با یک بیان شیوا و با مضامین خوبی حرف بزنیم،آن همین زیارت هایی است که خود ائمه به ما یاد داده اند؛مثل زیارت امین الله که در واقع عمده اش هم دعا است؛چند کلمه اولش زیارت است،بقیه اش دعا است یا زیارت جامعه که بسیار زیارت پرمضمون و پرمطلبی است.اگر اینها را بخوانید و به معنایش توجه کنید و با حضرت با این بیان حرف بزنید،عیبی ندارد.مثل این است که می خواهید بروید دیدن یک بزرگی،یک جمعی هستید،بعد مثلاً یکی از شما یک متن زیبایی را می نویسید و به آنجا می روید،یکی از شما از طرف بقیه این متن را می خواند؛این زیارت ها مثل همان متنی است که برای شما نوشته اند؛می گویند اگر این متن را خواندید،حرفی که باید به حضرت بزنید،زده اید؛این شد زیارت.حالا اگر معنایش را ندانستید و سختتان بود -این زیرنویس های مفاتیح ها هم غالباً کامل نیست؛من نگاه کرده ام،اینهایی که همین حالا هم هست،انصافاً کار خوبی در این زمینه صورت نگرفته که یک زیرنویس ِدرست و حسابی ای باشد که آن معنا را برساند؛خیلی ناقص است- و این هم نشد و نخواستید،به زبان خودتان با حضرت حرف بزنید.این حرف زدن هم حتی اگر با لب ِتنها باشد،اشکال ندارد.گفت:

گوش کن با لب ِخاموش سخن می گویم

پاسخم گو به نگاهی که زبان من و توست

(هوشنگ ابتهاج)

با دل حرف بزنید،البته طبعاً دل باید جمع باشد و مشغول به همین مخاطب باشد؛اگر به جاهای دیگر اشتغال پیدا کرد -سرگرم دُور و بر و آئینه کاری و بالا و پایین و این آمد و فلانی رفت و مانند اینها شد- دیگر دل وصل نمی شود،سعی کنید ولو دو دقیقه،ولو پنج دقیقه،دل را از بقیه شاغل ها فارغ کنید و متصل به معنویتی کنید که در آنجا حضور دارد و حرفتان را بزنید.

بعد که این حرف را با زبان خودتان یا با توجه به این متنی که دست شما است زدید -یعنی همین زیارت جامعه مثلاً یا زیارت مخصوصه امام رضا(ع) یا زیارت امین الله؛اینها مضامین خوبی دارد،ولو درست هم معنایش را نفهمید،[اما] یک مقدار هم از آن بخوانید؛زیارت جامعه مثلاً 6یا7 صفحه است،وقت کردید همه اش را بخوانید،وقت نکردید یک صفحه اش یا نصف صفحه اش را بخوانید؛عیب ندارد؛اما توجه داشته باشید که این یک متنی است که خیلی خوب تنظیم شده،زیبا تنظیم شده- و در حالیکه متن را می خوانید،ولو معنایش را هم ندانید،متوجه باشید که دارید خطاب به چه کسی می خوانید،اگر این شد،آن وقت می شود زیارت؛زیارت کامل هم که شنیده اید،همین ها است.البته کمال هم درجاتی دارد؛بعضی ها هستند که از ما خیلی بالاترند؛برای ماها همین زیارتی که گفتم،یک زیارت خوب است.اگر اینطور سلام کردید و اینطور زیارت کردید،آن وقت ان شاء الله امید ِاینکه قبول شود خیلی زیاد است،یعنی فیض این زیارت به شما می رسد.

"اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم"