خشت372:سقّایی

"بسم الله الرحمن الرحیم"

یکی از منصب های حضرت عباس(ع) در روز عاشورا سقّایی بود.

اصل آب رسانی به تشنگان در تعالیم دینی بسیار پسندیده است.امام صادق(ع) فرموده است:«اَفضَلُ الصَّدَقَةِ اِبرادُ کَبدٍ حَرّاء»؛برترین صدقه،خنک کردن جگر سوخته و تشنه است.

در کربلا،آب رسانی به خیمه ها و حرم سیدالشهدا(ع) بر عهدۀ ابالفضل(ع) بود و او را لقب «سقای دشت کربلا» داده اند،مثل لقب قمر بنی هاشم،یا علمدار حسین(ع).

سقّای کربلا،آن چنان فتوّت داشت که با لب تشنه وارد فرات شد ولی خود،آب نخورد و ایثارگری را به اوج رساند و عاقبت هم روز عاشورا،جان را در راه آب آوری برای ذرّیۀ تشنه کام پیامبر از دست داد و دستانش قلم شد و مشک پر آب را نتوانست به خیام حسینی برساند و در کنار فرات،بر خاک افتاد.

بر توسن موج خشم،آوا زده بود مانند علی بر صف هیجا زده بود

آبی مگر آورد حرم را ز فرات سقّای حسین دل به دریا زده بود

سقّای کربلا و علمدار شاه دین فرزند شیر حق و هُژَبرِ کُنام ها

با کام تشنه آب ننوشیدی از فرات یاد لب حسین و دگر تشنه کام ها

افسوس شد امید تو از آب،ناامید با اینکه شد ز جانب تو اهتمام ها

دستت جدا شد از تن و دست خدا شدی حق در عوض سپرد به دستت زمام ها

*این روزها آب خنک که می نوشی آرام زیر لب بگو:«سلام الله علی الحسین و اصحابه»

(فرهنگ عاشورا)

"اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم"

+شنبه ۱۷ تیر ۱۳۹۶؛ *یه مسافر* |